آيهء دوم چنين است * ( وَلَقَدْ كانُوا عاهَدُوا الله مِنْ قَبْلُ لا يُوَلُّونَ الأَدْبارَ ) * . * ( لَهُمْ فِيها ما يَشاؤُنَ خالِدِينَ كانَ عَلى رَبِّكَ وَعْداً مَسْؤُلًا ) * فرقان : 16 . ظاهرا مراد از مسئول بودن حتمى بودن وعده است كه خدا بر خود اين عمل را واجب فرموده است بعضى از بزرگان فرموده است : اين وعده از خدا بوسيله ملائكه خواسته شده * ( وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ . . . ) * مؤمن : 8 . و نيز مؤمنان خواسته‌اند . ولى ظاهرا اين كلمه حتمى بودن آن را مىرساند چنان كه گفتيم . سأم : ملالت : و دلتنگى قاموس گويد « سئم الشىء : ملّ » راغب گويد : آن ملالت است از آنچه بودنش مفصل باشد * ( وَلا تَسْئَمُوا أَنْ تَكْتُبُوه . . . ) * بقره : 282 . از نوشتن قرض ملول نباشيد . * ( لا يَسْأَمُ الإِنْسانُ مِنْ دُعاءِ الْخَيْرِ . . . ) * فصلت : 49 . دربارهء ملائكه آمده * ( يُسَبِّحُونَ لَه بِاللَّيْلِ وَالنَّهارِ وَهُمْ لا يَسْأَمُونَ ) * فصلت : 38 . ملائكه از كثرت تسبيح خدا ملول و ناراحت و دلتنگ نميشوند . در نهج البلاغه خطبهء 25 آمده « و سئمتهم و سئمونى » ملولشان كردم و ملولم كردند . سباء : * ( لَقَدْ كانَ لِسَبَإٍ فِي مَسْكَنِهِمْ آيَةٌ . . . ) * سباء : 15 . * ( وَجِئْتُكَ مِنْ سَبَإٍ بِنَبَإٍ يَقِينٍ ) * نمل : 22 . اين كلمه كه دو بار بيشتر در قرآن نيامده نام قومى بود كه سليمان بديارشان لشكر كشيد و در اثر نافرمانى از دستور پيامبران سدّشان شكست و خانه ويران شدند . دربارهء لشكر كشى سليمان خبريكه هدهد بوى آورد چنين ميخوانيم : * ( وَجِئْتُكَ مِنْ سَبَإٍ بِنَبَإٍ يَقِينٍ . إِنِّي وَجَدْتُ امْرَأَةً تَمْلِكُهُمْ وَأُوتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَلَها عَرْشٌ عَظِيمٌ . وَجَدْتُها وَقَوْمَها يَسْجُدُونَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُونِ الله وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ . . . ) * نمل : 22 - 24 . از اين آيات بدست ميايد كه قوم سباء داراى حكومت بودند و زنى بر آنها سلطنت ميكرد و نيز آفتاب - پرست بوده‌اند . و از ما بعد آيات روشن مىشود كه ساز و برگ قوى